Amp

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่รู้ว่าช่วงนี้ร้องไห้ง่ายมาก เบื่อกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว มองไปทางไหนก็มีแต่ความเงียบ ถึงเพื่อนคนไทยจะเยอะมาก แต่จะหาคนที่คลิกจริงๆคงยากมาก รู้สึกว่าอยู่คนเดียวไม่เหงาเท่าสามสิบคน กว่าจะปรับตัว กว่าจะรู้จักกัน คงต้องรอดูนานกว่านี้ ยังดีที่มีพี่นุชและโบ๊ท ที่อยู่ด้วย

ตลอดช่วง2เดือนที่ผ่านมา รู้สึกได้ว่าสัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่ยากเย็นที่สุด หลายคนบอกว่า อีกซักพักจะปรับตัวได้เอง และหลังเรียนภาษาจะมีเวลาทำอะไรมากขึ้น ชีวิตน่าจะเบื่อน้อยลง แต่ไม่รู้สิ ยิ่งคิดไกลออกไป ยิ่งรู้สึกว่า อีกนานมากกว่าจะพ้นช่วงนี้ ไม่เคยคิดมาก่อน ว่าการเรียนภาษาจะเป็นการเรียนที่หนักหนาขนาดนี้ วงจรชีวิตคือ เรียนเก้าโมงเช้า เลิกเรียนสี่โมงเย็น เข้าห้องสมุดประชุมงานกลุ่ม ถึงทุ่ม สองทุ่ม กลับหอ ทำกับข้าว นั่งทำงานต่อจนถึงตีสอง บางวันถึงตีสี่ เช้าก็ต้องตืื่นไปเรียนอีก ทุกเสาร์อาทิตย์ ต้องอ่านบทความ เพื่อเตรียมตัวสอบในทุกวันจันทร์ นี่มันอะไรกันเนี่ย เรียนหนักจนรู้สึกท้อ ไม่จบไม่หมดไม่สิ้นซักที วันนี้ก็มีสอบไฟนอล พรุ่งนี้ก็ต้องสอบอีก ก็คงทำได้อย่างเดียวคือ อดทน ใช่มั้ย

วันพุธนี้ พี่นุชและโบ๊ท ก็จะกลับไทยแล้ว ยิ่งคิดก็ใจหาย เบื่อการจากลา เจอคนที่เข้ากันได้ดี แต่อยู่ได้ไม่นาน ก็ต้องแยกย้าย คงคิดถึงสองคนนี้น่าดู 

 

ทำไมช่วงนี้ของทุกปี จะเป็นช่วงที่ยากเสมอ ปีที่แล้วแข่งแผนและสอบielts และเริ่มงานใหม่

ปีนี้ก็ยากอีก  

นี่หรือแฮปปี้เบิร์ทเดย์ 

 

ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงหนึ่งของชีวิตที่ยุ่งเหยิงและยุ่งยากมากๆ คงเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตที่เรียนรู้อะไรๆเยอะเหลือเกิน

ตอนนี้อยู่ที่อังกฤษ ช่วงที่มาถึงแรกๆ ยังงงกับชีวิตมาก เหมือนว่า ทำไมจู่ๆมาอยู่ที่นี่แล้ว เหมือนไม่ได้เตรียมใจมา เหมือนแต่ละวันผ่านไปช้าๆ แต่พอรู้ตัวอีกที นี่เดือนนึงแล้วที่มาอยู่ที่นี่

 ห์แรกอยากกลับกรุงเทพทุกวัน (จริงๆตอนนี้ก็อยากกลับแต่คงไม่ใช่กรุงเทพ ฮ่าๆ) รู้สึกว่าชีวิตที่ไม่ได้เกิดมามีภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่นี่มันช่างลำบากอะไรเช่นนี้  ทุกอย่างยากหมด ตั้งแต่ก้าวขึ้นเครื่อง เหมือนในหัวมีแต่คำถาม

-สุวรรณภูมิ- 

เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งbusiness class ก็ยากอยู่ดี เบาะมันไฮโซจัง ปรับยังไง, อยากกินไวน์แดงก่อนแชมเปญ จะได้มั้ย, จะขอFast Trackทำยังไง, ถ้าจะเปลี่ยนเมนู จะได้มั้ย, ขอย้ายที่ไปนั่งใกล้ห้องน้ำจะดีกว่ามั้ย, ขอแชมเปญอีก สจ๊วตจะด่ามั้ย, กรอก broading passยังไง ทำไมมันไม่เหมือนประเทศอื่น ...

-มาถึง Heathrow-

จะเอากระเป๋าลงจากสายพานได้มั้ย, วุ้นกับเอ๊กซ์จะมารับมั้ย, จะรออยู่ตรงไหน, จะหาเจอมั้ย, เอ๊กซ์จะด่ามั้ยว่ากระเป๋าหนัก, แล้วถ้ามันไม่ยกให้ล่ะ ...

-London-

ทำไมนอนไม่หลับ, ทำไมห้องเอ๊กซ์มันซกมกได้ขนาดนี้, จะไปซื้อกระเป๋าให้แม่ยังไง, บัตรเครดิตจะใช้ได้มั้ย, จะไปหาเพื่อนๆคนอื่นยังไง, จะไป Bath วันไหน

-Bath-

ทำไมcity centreเล็กแค่นี้, ทำไมร้านค้าปิดเร็วขนาดนี้, ทำไมเมืองเงียบขนาดนี้, ทำไมหอเก่าอย่างนี้, ทำไมได้ห้องรวม, ทำไมmateเป็นชายล้วน, จะย้ายห้องได้มั้ย, ย้ายยังไง, ทำไมเนทต่อไม่ได้, ทำไมชื่อสะกดผิด, แจ้งแก้ยังไง, ย้ายของยังไง, หอใหม่อยู่ไหน, ป้ายรถเมล์ไปยังไง, ตั๋วเดือนมีมั้ย, เครื่องซักผ้าใช้ยังไง, ผ้าที่นอนต้องเลือกแบบไหน, รีดผ้า หุงข้าว ทำกับข้าว ยังไง, ห้องเรียนอยู่ไหน, ไปมหาลัยยังไง, เพื่อนๆในคลาสจมาแนวไหน, ทำบัตรห้องสมุดยังไง, ทำไมหอใหม่ ไฟเจ๊ง, ทำไมยังคงเข้าเนตไม่ได้, เปิดbank accountที่ไหนดี, ทำไมเปิดบัญชีไม่ได้, จะเถียงกับพนักงานธนาคารยังไง, ดูดฝุ่น ทำยังไง, โรงหนังอยู่ไหน, sport memberสมัครยังไง, ทำไมฟังฝรั่งพูดไม่รู้เรื่อง, ทำไมทุกคนในคลาสเก่งกันจัง, ไปบริสทอลยังไง, ผับไทยอยู่ไหน, ผับlocal เข้าได้มั้ย, จะจองตั๋วรถไฟทำยังไง, มือถือซื้อยี่ห้อไหน, contractทำยังไง, โทรกลับไทยอันไหนถูกสุด, ซื้อตั๋วบอลยังไง, ไปลิเวอร์พูลวันไหน...

นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่ง เอาเป็นว่าตอนนี้ชีวิตเริ่มลงตัวแล้ว แต่ก็เหงาอยู่ดี ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะอยากกลับกรุงเทพ เพราะก่อนมา เบื่อกรุงเทพมาก พอเอาเข้าจริง คิดถึงเพื่อน คิดถึงชีวิตที่สบายๆ ได้เดินช้อปปิ้งอย่างสบายใจ โดยไม่ต้องท่องสูตรคูณแม่58 อยากกินอะไรก็กิน อยากเที่ยวไหนก็ไป ผิดกับชีวิตที่นี่ อย่างสิ้นเชิง บางทีอยู่คนเดียวมากไปก็ไม่ดี